Cada outubro, cando o verán se retira e as castañas comezan a caer, Lugo fai o que leva facendo desde hai case tres séculos: abrir as súas portas.
Durante nove días a cidade convértese no punto de encontro de Galicia. Chegan familias do rural e da costa, galegos que viven fóra e visitantes que oíron falar do polbo, da música e da Muralla iluminada a última noite. Todos veñen ao mesmo: a vivir a gran festa do outono galego

A festa que fixo renacer Lugo
Todo empeza cun home. Froilán naceu en Lugo cara ao ano 832, retirouse de novo aos montes para vivir como eremita e acabou sendo bispo de León, onde morreu no ano 905.
A lenda conta que un lobo devorou o burro que cargaba os seus libros e que
o santo, en lugar de fuxir, o convenceu para levar a carga no seu lugar.
Por iso o lobo acompaña desde entón a imaxe de San Froilán e converteuse nun dos símbolos da festa.
En 1600, a diocese de Lugo fixou o 5 de outubro, data da súa morte, como día de San Froilán. Cinco anos despois foi proclamado patrón da cidade. Aquela celebración relixiosa foi o xerme do que viría despois.
A data que todos lembramos é 1754. Ese ano arrancan as feiras de San Froilán, e Lugo, que pasara séculos de certa decadencia dentro da súa Muralla, renace como centro agrario e comercial. Á calor da feira de gando, unha das máis importantes de Galicia, chegaban tratantes de toda a Península e centos de vendedores que convertían a cidade nun gran mercado: zocos, encaixes, cerámica, mel, apeiros de labranza, pans, doces, monicreques e charlatáns.
Unha feira que medrou coa cidade
Co ferrocarril e a industrialización, a feira medrou e con ela a cidade. Pouco a pouco, o lúdico foi gañándolle terreo ao comercial: verbenas, música tradicional, teatro, atraccións e, sobre todo, o polbo á feira, que pasou de ser a comida dos feirantes a ser o prato que define estes días. No século XX o San Froilán converteuse no peche do ciclo festivo galego, con dous días grandes que seguen intactos: o 5 de outubro, día do patrón, e o Domingo das Mozas, cando as rúas se enchen de traxe tradicional e folclore. Hoxe o San Froilán está declarado Festa de Interese Turístico Nacional (desde 2006) e reúne cada ano centos de miles de persoas. Non é unha lembranza do que foi a feira: é a mesma feira, viva, que cada outubro volve facer de Lugo o centro de Galicia.


O polbo
As casetas do campo da feira son o corazón do San Froilán. Polbo á feira en prato de madeira, pan e viño da terra, en mesas longas onde senta quen chega.

O Domingo das Mozas
O segundo domingo das festas, coñecido como Domingo das Mozas, está dedicado ao traxe tradicional e ao folclore galego. Naceu como o día en que as mozas do rural baixaban á cidade.

A Familia Pelúdez
Os personaxes que cada ano «volven» a Lugo desde a aldea para comer o polbo e vivir a festa. Son a voz da Galicia rural que sempre estivo detrás do San Froilán.

O lobo
O compañeiro do santo, presente na iconografía da festa e na memoria da cidade

O ceo da última noite
O espectáculo de luz que pecha as festas, coa Muralla romana como miradoiro. En 2026, un espectáculo de drons.

San Froilán Miúdo
O programa infantil que asegura que a festa teña relevo